Het reisverslag van de eerste dagen gaat niet heel spannend worden, want die staan vooral in het teken van naar Genua reizen.
We pakken de laatste dingen in en halen er ook weer dingen uit bagage die we niet nodig denken te hebben. We zijn toch al best vaak (dit is de negende lange reis) weg geweest en toch heerst er een soort onrust. Niet zozeer of we iets vergeten zijn, maar ook een soort kriebels, reisspanning misschien.
Het eerste stuk in Nederland nemen we de snelweg, maar daarna rijden we grotendeels binnendoor. Het is weer even wennen aan de beladen motoren. De kranten hebben weken lang vol gestaan van de aanhoudende droogte en als wij weg rijden, begint het te regenen. Het regenpak blijft aan tot Noorbeek en de spits is waanzinnig druk. Misschien is de dag voor Hemelvaart weggaan toch niet zo’n slim idee.
In tegenstelling tot het diner is het ontbijt in het hotel uitstekend. We pakken de motoren weer in en vertrekken verder richting het zuiden. Vandaag moet een combinatie van zowel doorgaande als binnendoor wegen worden en het doel is Staufen in Breisgau (D). De kilometers gaan snel en het weer is fantastisch. In Frankrijk rijden we via de D993 over de Col du Donon, een prachtige weg in het noorden van de Vogezen waar we nog nooit eerder geweest zijn. Een aanrader en dit gedeelte van de Vogezen staat zeker op de lijst om nog een keer terug te komen.
De grensovergang tussen Frankrijk en Duitsland is een drama en kost veel tijd vanwege grenscontroles, maar uiteindelijk komen we halverwege de middag in Staufen aan. Een super leuk stadje en het valt meteen op dat er veel mensen op de been zijn in het centrum.
Als we later die middag een rondje door de stad lopen, blijkt het vandaag Gutedeltag te zijn, een tweejaarlijkse wandeltocht langs de wijnboeren in de omgeving waar je bij elke wijnboer wijn kunt drinken. Op een terras pikken we een laatste tafel inn en genieten van het schouwspel. Een optocht van mensen in diverse toestanden van beschonkenheid aangevuld met muziek uit verschillende boomboxen. Prima afsluiting van de dag!
We staan vroeg op, schuiven aan bij het ontbijt en rijden verder naar het zuiden over de snelweg. Vandaag willen we in Genua aankomen om daar de volgende ochtend de veerboot te pakken. Snelweg in Zwitserland is overigens geen straf vanwege het uitzicht op de bergen, het strakke asfalt en de slingerende snelwegen. Je moet wel op de snelheid letten, want elke paar kilometer wijzigt de maximale snelheid.
Zwitserland schiet lekker op, behalve de wachttijden bij de tunnels. Maar Noord Italië is echt een drama: druk, warm en veel files, al komen we er snel achter dat motoren en scooters dan gewoon over de vluchtstrook rijden. Dat trucje nemen we snel over. We proberen steeds zo’n anderhalf uur te rijden en dan een minuut of 10 pauze. Zo is de snelweg wel vol te houden.
Rond 18:00 uur komen we bij camping Genova Est in Genua en vinden een mooi plekje onder de bomen. Het is een camping met terrassen en daardoor kunnen de motoren niet direct naast de tent staan. Eigenlijk heb ik daar een hekel aan en heb de motor het liefst direct naar de tent, maar voor 1 nachtje is het wel te doen.
Het eten in het restaurant op de camping is een aanrader mocht je in de buurt zijn. Goede pasta, vis en een fijn terras. Die nacht slaap ik slecht, waarschijnlijk door de warmte en misschien spanning voor de overtocht.
Het restaurant op de camping serveert ’s ochtends ook espresso en croissants. We hebben alle tijd, want de haven gaat pas om 10:00 uur open. In Genua doen we nog wat boodschappen voor in de haven en onderweg. Met volle koffers zijn we ruim voor 10:00 uur in de haven van Genua en sluiten achter de al gereedstaande auto’s en vrachtwagens aan. Die auto’s zijn belachelijk hoog beladen met fietsen, koelkasten en alles wat daar tussen zit. Veel auto’s hebben Duitse exportkentekens en ik zie veel paardentrailers die ook helemaal afgeladen met spullen zijn.
Het is warm en zonnig en er is geen postzegel schaduw te vinden in de haven.
De boot staat gepland om te vertrekken om 15:00 uur. Tegen een uur of 12:00 zien we wat controleurs tussen de rijen auto’s lopen die de tickets voor het boarden gaan controleren. Mijn hoop om snel aan boord te kunnen, is meteen weg als de controleur van GNV na het scannen van ons ticket vraagt naar de rest van de tickets. Hoe ik die moet krijgen weet hij zogenaamd ook niet, maar na wat rondvragen moet je blijkbaar in een kantoor verderop inchecken waarna je de rest van de tickets krijgt. Coco gaat naar binnen en ziet dat er zeker nog een paar honderd man in de rij staan. Ze houdt mij op de hoogte van de vorderingen van de rij via de telefoon.
De vertrektijd van de boot nadert snel. Ik trek dat soort dingen heel slecht, maar de rest van de mensen heeft kennelijk geen stress. Er sluiten zelfs nog mensen aan. Om 15:00 uur zijn we klaar met inchecken maar dan moeten we nog door de douane. Daar moet ik zelf bij zijn, dus we zetten de spullen vast op de motor en gaan samen in de rij staan in het gebouw.
Uiteindelijk is alles afgerond en rijden we 15:30 de boot op. We zetten de motoren vast met spanbanden, pakken de spullen en gaan naar onze hut. Ik kan nog snel een keer terugrennen naar de motor als blijkt dat mijn schoenen er nog op zitten en ik heb weinig zin om de hele dag op motorlaarzen te lopen. Nat van het zweet van de hele dag in de volle zon staan, douchen we snel en halen een ijskoud biertje in de bar op de boot. Kost wel 5 euro voor een flesje, maar dat maakt even helemaal niks uit. Vanaf het achterdek kijken we hoe de boot volloopt en nog steeds heeft niemand haast. Ik verdenk de mensen die deze boot vaker nemen ervan de boel te traineren om zo als laatste aan boord te gaan en er dus straks weer als eerste af.
Rond 17:30 uur varen we eindelijk weg. Ik ben echt wel klaar met de dag en doe de rest van de avond, op het naar binnen schuiven van een pizza na, helemaal niks meer.
We zijn allebei vroeg wakker door allerlei hard pratende mensen en gillende kinderen. De boot zit echt ramvol met mensen. Overal liggen mensen op bankjes te slapen of hebben zelf maar een hutje met een laken en koffers gemaakt. Ook voor de koffie en het ontbijt staat een enorme rij. Nadat we toch een koffie en een broodje gehaald hebben lopen we het zoveelste rondje over de boot en zien plots weer een rij staan in een zaal met wat tafels met laptops waarachter mannen zitten. Dit blijkt de Tunesische politie en douane te zijn waar we ons moeten aanmelden en een vergunning voor de motor kunnen krijgen om in Tunesië te mogen rijden. Na de derde rij hebben we alle stempels en papieren compleet en is de politie op de hoogte wie wij zijn en waar we allemaal heen gaan. In de zaal is geen airco, alle ramen zijn dicht en vrijwel iedereen rookt. De rondrennende kinderen maken mijn irritatie compleet en ik ben blij als we daar weg kunnen. Ook deze procedure had niemand verteld en staat op geen enkele website of ticket. Voor de zekerheid maak ik foto’s van de papieren in het kader van je weet maar nooit. Omdat we vroeg wakker waren duurt de reis lang. De internetbundel van GNV is snel op en in de hut pakken we de wegenkaart er nog maar eens bij en bekijken onze plannen. Aan het eind van middag moet iedereen de hutten verlaten en verzamelen bij het achterdek. We staan in ons warme motorkloffie in een opeenhoping van mensen met koffers en kinderen. Heel veel kinderen.
Uiteindelijk mogen we naar het dek waar de motoren staan waar een Franse lul jongeman op een GS helemaal los gaat tegen mij omdat ik niet eerst mijn motor aan de kant haal zodat hij weg kan, maar eerst mijn tas er op klik. Ik was al geïrriteerd, maar deze man haalt het bloed onder mijn nagels vandaan en ik ga fijn in discussie met hem dat hij normaal moet doen. Uiteindelijk duurt het nu langer voor hij weg kan, en heb ik toch een kleine overwinning behaald en meteen mijn Frans weer kunnen oefenen. Ik vond van alles wat, behalve over zijn moeder want dat is kennelijke nogal gevoelig. Als we van de boot afrijden zijn we binnen 20 minuten door de douane heen. Wel moeten we in deze tijd wel 5 keer onze paspoorten en papieren laten zien, maar alles is in orde. Heeft het toeval dat we de douane aan boord zagen, ons toch geholpen. Van alle auto’s wordt de bagage uit en ten treure gecontroleerd, maar wij mogen vlot doorrijden.
We zijn in Afrika! Het is druk op de weg met veel luid toeterende auto’s en vlaggen, maar dat wordt veroorzaakt omdat de plaatselijk FC gewonnen heeft. Voor de eerste twee nachten het ik een kamer geboekt. Na wat zoeken vinden we de juiste poort waar de motoren achter binnen kunnen staan. We maken kennis met de super vriendelijke eigenaren en na een verfrissende douche lopen we een rondje door de buurt. Als ik contant geld uit de geldautomaat wil hebben werkt mijn bankpas niet, ik baal want weet zeker dat ik de werelddekking aan heb gezet. Na wat klungelen komt er met een andere pas toch geld uit. Later die avond blijkt dat ik de werelddekking voor een andere rekening heb aangezet. Eigen schuld dus, sorry bank. Op een terras eten we vis en brik. Brik is een gefrituurd superdun knapperig deeg met een vulling van tonijn en ei. Daarna wandelen daarna nog een stukje door de buurt en halen wat water en fris. Het is een superlevendige buurt met talloze winkeltjes, restaurantjes en voldoende reuring.
De reis door Tunesië is begonnen!