Zaterdag 31 mei – zondag 1 juni 2025
Genua (I) – Tunis (TN)
Het restaurant op de camping in Genua serveert ’s ochtends ook espresso en croissants. We doen rustig aan en genieten van het Italiaanse ontbijtje, want de haven gaat pas om 10:00 uur open.
In Genua doen we nog wat boodschappen voor in de haven en op de boot, en met volle koffers zijn we ruim voor 10:00 uur in de haven van Genua. Daar sluiten we achter de al gereedstaande auto’s en vrachtwagens aan. Die auto’s zijn belachelijk hoog beladen met fietsen, koelkasten en alles wat daar tussen zit. Veel auto’s hebben Duitse exportkentekens en ik zie veel paardentrailers die ook helemaal afgeladen met spullen zijn.
Het is warm, zonnig en er is geen enkele schaduw in de haven. De boot zal pas om 15:00 uur vertrekken en dus maken we het ons gemakkelijk naast de motoren. Tegen een uur of 12:00 zien we meer mensen in beweging komen en zien we controleurs die de tickets voor het boarden beginnen te controleren. Mijn hoop om snel aan boord te kunnen is meteen weg als de controleur van de GNV (ferry) na het scannen van ons ticket vraagt naar de rest van de tickets. Hoe ik die moet krijgen weet hij zogenaamd ook niet, maar na wat rondvragen moet je blijkbaar in een kantoor verderop inchecken waarna je de rest van de tickets krijgt. Coco gaat naar binnen en ziet dat er zeker nog een paar honderd man in de rij staan. Ze houdt mij op de hoogte van de vorderingen van de rij via de telefoon.
De vertrektijd van de boot nadert snel. Ik trek dat soort dingen heel slecht, maar de rest van de mensen heeft kennelijk geen stress. Er sluiten zelfs nog mensen aan. Rond 15:00 uur zijn we klaar met inchecken, maar dan moeten we nog door de douane. Daar moet ik zelf bij zijn, dus we zetten de spullen vast op de motor en gaan samen in de rij staan.
Uiteindelijk is alles afgerond en rijden we een half uur later de boot op. We zetten de motoren vast met spanbanden, pakken de spullen die we aan boord denken nodig te hebben en gaan naar onze hut. Ik kan nog snel een keer terugrennen naar de motor als blijkt dat mijn schoenen er nog op zitten en ik heb weinig zin om de hele dag op motorlaarzen te lopen. Nat van het zweet van de hele dag in de volle zon staan, kunnen we eindelijk ontspannen, douchen we snel en halen een ijskoud biertje in de bar op de boot. Het kost wel 5 euro voor een flesje, maar dat maakt even helemaal niks uit. Vanaf het achterdek kijken we hoe de boot volloopt en nog steeds heeft niemand haast. Ik verdenk de mensen die deze boot vaker nemen ervan de boel te traineren om zo als laatste aan boord te gaan en er dus straks weer als eerste af kunnen rijden.
Rond 17:30 uur varen we eindelijk weg. Ik ben echt klaar met de dag en doe de rest van de avond, op het naar binnen schuiven van een pizza na, helemaal niks meer. We zijn allebei vroeg wakker door allerlei hard praten mensen en gillende kinderen. De boot zit echt ram en ramvol met mensen. Overal liggen mensen op bankjes te slapen of hebben zelf maar een hutje met een laken en koffers gemaakt. Ook voor de koffie en het ontbijt staat een enorme rij.
Nadat we toch een koffie en een broodje gehaald hebben lopen we het zoveelste rondje over de boot en zien plots in een ruimte waar we nog niet eerder geweest waren, weer een rij staan in een zaal met wat tafels met laptops waarachter mannen zitten. Dit blijkt de Tunesische politie en douane te zijn waar we ons moeten aanmelden en een vergunning voor de motor kunnen krijgen om in Tunesië te mogen rijden. Na de derde rij hebben we alle stempels en papieren compleet en is de politie op de hoogte wie wij zijn en waar we allemaal heen gaan.
In de zaal is geen airco, alle ramen zijn dicht en vrijwel iedereen rookt. De rondrennende kinderen maken mijn irritatie compleet en ik ben blij dat we daar weg kunnen. Ook deze procedure had niemand ons verteld en staat op geen enkele website of ticket. Voor de zekerheid maak ik foto’s van de papieren in het kader van ‘je weet maar nooit’.
Omdat we vroeg wakker waren duurt de reis lang. De internetbundel van GNV is snel op en in de hut pakken we de wegenkaart er nog maar eens bij en bekijken onze plannen. Aan het eind van middag moet iedereen de hutten verlaten en verzamelen bij het achterdek. We staan in ons warme motorkloffie in een opeenhoping van mensen met koffers en kinderen. Heel veel kinderen.
Na lang wachten mogen we eindelijk naar het dek waar de motoren staan. Daar gaat een Franse lul jongeman op een GS helemaal los tegen mij omdat ik niet eerst mijn motor aan de kant haal zodat hij weg kan, maar eerst mijn tas er op wil klikken. Ik was al geïrriteerd door het wachten, de herrie en de warmte, maar deze man haalt het bloed onder mijn nagels vandaan en ik ga fijn in discussie met hem en zeg dat hij normaal moet doen. Uiteindelijk duurt het nu langer voor hij weg kan, heb ik toch een kleine overwinning behaald en meteen mijn Frans weer kunnen oefenen. Ik vond van alles wat, behalve over zijn moeder – want dat is kennelijke nogal gevoelig. Ook Coco krijgt de volle laag als ze vraagt of hij zijn toon wil temperen. Blijkbaar vond hij het ongepast dat een vrouw zich in de discussie mengt.
Als we van de boot afrijden zijn we binnen 20 minuten door de douane heen. Wel moeten we in deze tijd wel 5 keer onze paspoorten en papieren laten zien, maar alles is in orde. Heeft het toeval dat we de douane aan boord zagen ons toch geholpen. Van alle auto’s wordt de bagage uit en ten treure gecontroleerd, maar wij mogen vlot doorrijden. We zijn in Afrika! Het is druk op de weg met veel luid toeterende auto’s en vlaggen, maar dat blijkt later te zijn omdat de plaatselijk FC gewonnen heeft.
Voor de eerste twee nachten het ik een kamer geboekt. Na wat zoeken in een rustige straat in een wijk tegen het strand aan vinden we de juiste poort waar de motoren naar binnen kunnen. We maken kennis met de super vriendelijke eigenaren en na een verfrissende douche lopen we een rondje door de buurt. Als ik contant geld uit de geldautomaat wil hebben, werkt mijn bankpas niet. Ik baal, want ik weet zeker dat ik de werelddekking van mijn pinpas aan heb gezet. Na wat klungelen komt er met een andere pas toch geld uit. Later die avond blijkt dat ik de werelddekking voor een andere rekening heb aangezet. Eigen schuld dus.
Op een terras eten we vis en brik. Brik is een gefrituurd superdun knapperig deeg met een vulling van tonijn en ei. Daarna wandelen daarna nog een stukje door de buurt en halen wat water en frisdrank. Het is een superlevendige buurt met talloze winkeltjes, restaurantjes en voldoende reuring.
De reis door Tunesië is begonnen!