Zaterdag 7 juni 2025
Gafsa – Tamaqzah
Gereden: 175 km
Totaal: 2333 km
In de koelte van de airco heb ik fantastisch geslapen. Het ontbijt is in dezelfde enorme eetzaal van gisteravond waar we weer alleen zitten, maar het ontbijtbuffet staat vol. Geen idee wat of wie ze nog verwachten.
Onder de NC ligt helaas nog steeds een plasje olie. Het peil is iets gezakt, maar nog steeds binnen de . Met een soort opgewektheid gaan we op pad, dit gaan we gewoon fixen.
De supermarkt is in ieder geval open en daar halen we water en wat eten voor het geval we ergens stranden of moeten overnachten. Een aantal winkels is deze zaterdag na het offerfeest open, maar ook heel veel is dicht. Bij elke garage, scooter- of motorzaak die open is vraag ik of ze kneedbaar staal hebben. In het Frans red ik mij wel, maar voor de zekerheid heb ik in via Google translate ook een screenshot gemaakt van dezelfde vraag maar dan in het Arabisch. In elke zaak of werkplaats die ik zie krijg ik te horen dat ze het niet hebben en weten ook niet waar het wel te halen is. We hebben zo langzamerhand alle zaken wel gehad die open zijn. We kiezen om verder te rijden en af te wachten wat we tegenkomen in plaats van tot maandag in Gafsa te blijven zonder zeker te weten of we het hier gaan vinden.
In Metlaoui vraag ik bij een onderdelenwinkel nog een keer of ze kneedbaar staal hebben en hij verwijst ons naar een zaak zo’n 200 meter terug. Die heb ik kennelijk gemist maar vol goede moed rijden we een stukje terug.
Ik zie een scooterwerkplaats en een metaalbewerker naast elkaar zitten en dat zou de plaats kunnen zijn die bedoeld werd. In mijn beste Frans en aan de hand van de foto van het carter probeer ik uit te leggen wat er aan de hand is.
Kneedbaar staal hebben ze niet, maar de man van het metaalwerkplaatsje denkt dat hij het wel kan lassen. De man van de brommerwerkplaats is het er mee eens en helpt. Ze stoppen gewoon waar ze mee bezig zijn en gaan voor ons aan de slag. Probleempje is dat het carter niet gedemonteerd kan worden omdat we geen pakking bij ons hebben, maar dat is geen probleem. We halen de skidplate er af, koppelen de accu los, tappen de olie af in een lege waterfles en de motor wordt op zijn zijkant gelegd. Hij ligt nog niet helemaal goed, dus een van de aanwezige mannen wordt er op uitgestuurd om meer stenen te halen. Als de motor hoog genoeg is en enigszins vlak ligt maakt de man met een staalborstel de vermoedelijke lekkageplek schoon en er is inderdaad een haarscheur zichtbaar.
Er loopt wat benzine uit de tank en de overloop, een motor is nu eenmaal niet gemaakt om op zijn zijkant te liggen, en we hebben net getankt maar dat is geen enkel probleem. Er wordt water overheen gegooid en er worden een paar natte lappen over de motor gelegd.
Op aanwijzing van de brommermeneer wordt het gat gevuld. Lassen gaat met een elektrode, volgens mij kun je daar geen aluminium mee lassen maar ik laat het aan hen over. In het slechtste geval moeten we op 1 motor verder. Ik probeer mee te kijken en te assisteren voor zover mogelijk. Ondertussen worden er wat kinderen op pad gestuurd op koffie en koud water te halen en de hele buurt komt kijken.
Na wat lassen, slijpen en nog meer lassen lijkt het gat gevuld. Misschien niet de mooiste las, maar lekdicht volstaat nu echt voor ons. We zetten de motor overeind, doen de olie terug in het carter en laten de motor even lopen. Alles blijft lekvrij en de skidplate gaat er weer onder. De kosten bedragen 40 TND (~ 13 euro). Ik geef hem er 100 en de buurman van de brommerwerkplaats ook. Wij zijn ontzettend opgelucht dat de vakantie gered is. Ondanks dat er niet veel olie uitloopt, wil je toch liever niet met een lekkend carter door de woestijn heen.
We bedanken ze nogmaals hartelijk en rijden verder maar voor de zekerheid stoppen we na 50 kilometer toch even om te checken of alles droog is. De buitenkant van het carter is nog steeds kurkdroog en schoon. Dit issue is gefixt!
Via Redeyef rijden we naar de Rommel-piste. Of en wat de eventuele relatie met de Duitse Generaal Rommel is weet ik niet. Via Redeyef rijden we via een terrein vol met afval naar het begin van dit stuk weg. De weg bestaat uit zand, stenen en gravel en als we een paar bochten verder zijn staan we boven op de bergkam en worden getrakteerd met een fantastisch uitzicht over de Sahara. Vanaf hier lijkt het een bruinige oneindige vlakt met nog wat plukjes palmbomen her en der. Hiervoor zijn we naar Tunesië gekomen. We maken talloze foto’s en dalen via de andere kant naar beneden. Deze kant is een stuk lastiger: soms liggen er wat betonplaten maar meestal zijn het sporen met keien. Omdat de bodemspeling van de NC niet al te hoog is, slaat er regelmatig een steen tegen de carterbeschermplaat. Normaal gesproken geen enkel probleem maar als je weet dat die net gerepareerd is dan is voelt dat een stuk minder prettig. Vanwege de hitte en inspanning zijn we echt helemaal klaar met de dag. Wat enigszins helpt zijn de dextro snoepjes die we uit Duitsland hebben meegenomen en veel water drinken. Blijkt achteraf een gelukkige keus.
We komen veilig en zonder problemen beneden en rijden het eerste stuk door de woestijn. Meteen zien we voor de eerste keer een kleine kudde van 4 of 5 dromedarissen. Echt fantastisch!
In de buurt zijn weinig tot geen mogelijkheden voor een overnachting behalve wildkamperen. Daar hebben we nu net even geen zin in, wij willen nu gewoon even een douche. In Tamarzagh schijnen wat hotels te zijn en we rijden die kant op. De weg richting Tamarzagh is mooi strak asfalt en slingert door de bergen. Uiteraard stoppen we wel even bij het WW2 monument waar iedereen foto’s van maakt.
In een doodlopende weg in Tamarzagh vinden we inderdaad een hotel maar dat is dicht, waarschijnlijk vanwege het laagseizoen. Naast ons stopt een scootertje met een man die wel een ander hotel weet en rijdt voor ons uit. Het hotel blijkt 280 TND (~90 euro) per nacht te kosten inclusief diner. Erg duur maar Coco is zeker helemaal klaar met de dag. Je wordt genaaid, maar een alternatief is er niet binnen een redelijke afstand en het loopt al richting einde dag.
De scootermeneer Faruk blijft zeuren of we met hem een tour willen maken door de kloof en daar hebben we helemaal geen zin in. Nu niet, vanavond niet en ook niet morgenochtend Gewoon helemaal nooit, ga weg. Dat lijkt hij te begrijpen.
De kamer is matig. In de kamer is helemaal niks behalve een bed, douche en airco maar we vinden het wel best. Ook het eten ’s avonds is matig en vooral opgewarmd uit de magnetron. Gelukkig is het maar voor een nachtje, al moet ik voor we gaan slapen eerst nog een vogel en een hagedisachtig beest uit de kamer jagen.
We zijn zelf akkoord gegaan, meteen een wijze les. Als ik later de reviews op Google lees zijn mensen óf enorm enthousiast, óf enorm teleurgesteld. Een middenweg is er kennelijk niet.
Om een beetje uit de negativiteit te komen: de motoren konden binnen staan en in de achtertuin stond een dromedaris met haar jong. Dat maakt het dan weer een beetje goed…
Zondag 8 juni 2025
Tamaqzah – Tozeur
Gereden: 176 km
Totaal: 2509 km
De douche is aardig en het ontbijt ook. Al kun je niet veel verprutsen aan brood en jam. We pakken snel in en willen weg. Om 7 uur rijden we een stukje terug naar de Midès kloof, de kloof waar de gids ons gisteren mee heen wilde nemen. Daar aangekomen is er helemaal niemand en we nemen de tijd voor foto’s en om even rond te kijken. Je hebt helemaal geen gids nodig om dit te vinden. We rijden deze zondagochtend verder over de N16 en genieten van de rust, de bergen, slingerende wegen en het uitzicht. Het bordje ‘grand cascade’ blijkt te verwijzen naar een miezerig stroompje en dat slaan we maar snel over. We worden een paar keer ingehaald door een paar 4×4’s van een excursiebedrijf met wat toeristen er in. In the middle of nowhere duiken ze de woestijn in voor een of andere experience. Lekker laten wezen.
In Tozeur drinken we op het terras voor een koffiehuis een koffie voor we richting Nafta en Mos Eta rijden. In Mos Eta staat nog de set van de Star Wars film The Phantom Menace die zich op de planeet Tatouine afspeelt.
Om er te komen rijden we over een asfaltweg door de woestijn, al zijn grote stukken volgewaaid met fijn woestijnzand. Beetje zoals in de Alpenlanden sneeuw over de weg kan waaien. Het is onze eerste kennismaking met het rijden door los woestijnzand maar na een paar keer gewoon doen gaat het ons redelijk af.
De filmset in Mos Eta is een beetje vergane glorie. Naast de baby dromedaris en wat souvenirverkopers is er niemand, als kan dat ook komen omdat we er op het heetste moment van de dag waren. De huizen en gebouwtjes bestaan uit een framewerk met gaas, hout en leem. Diverse stukken brokkelen al af en onderhoud wordt niet gedaan. Uit een soort van medelijden kopen we een paar koelkastmagneten. Niet dat we die ergens op kunnen plakken maar zo verdienen ze toch nog een paar Dinar.
We rijden terug naar Tozeur en vinden een kamer in hotel El Arich. Een prima hotel met grote kamer en fijne douche. Ter vergelijk met gisteren: deze kamer kost 125 TND (~40 euro) per nacht. Scheelt nogal. De motoren kunnen op de binnenplaats in de schaduw staan en na het douchen en afkoelen controleren we van beide motoren de olie, smeren de ketting en kijken of er geen dingen los zitten.
Via Google heb ik de Zoo du Sahara gevonden in Tozeur, een dierentuin met dieren uit de Sahara en een tuin met planten. Lijkt interessant en we nemen een taxi die kant op en schrikken meteen als we binnenkomen. De dieren liggen in de hitte een beetje amechtig in hun hok met weinig schaduw en alleen zand. We lopen een kort rondje en zijn eigenlijk verbijsterd. Als we weg willen lopen begint de ‘show’ met dieren waarbij eerst een slang steeds aan de staart wordt teruggetrokken. Wat later krijgt een dromedaris een fles cola gevoerd onder het uitroepen van ‘Dromedairre Ameriquanisé’. Bizar tafereel en we lopen maar weg en wandelen maar een rondje door de tuin die best aardig is. Achteraf misschien niet zo handig om naar een dierentuin in Afrika te gaan.
We nemen de taxi weer terug naar het hotel en hangen een beetje in de koelte van de airco tot de avond valt en we een restaurant opzoeken om wat te eten. Her restaurant is weliswaar alcoholvrij, maar serveert wel prachtige cocktails. We kiezen elk iets van de kaart wat er net niet blijkt te zijn en uiteindelijk eten we couscous. Als we terugkomen in het hotel loopt er de grootste kakkerlak ooit door de gang.