Maandag 9 juni 2025
Tozeur – Matmata
Gereden: 312 km
Totaal: 2821 km
We staan rustig op, het ontbijt en de koffie zijn goed. De motoren rijden we van de binnenplaats en vertrekken. Langs velden vol dadelpalmen rijden we richting Kébili en vanaf daar naar Chott el Jerid. Dat laatste is een enorm droogevallen zoutmeer. Er loopt een lange rechte weg doorheen, de N16 maar het uitzicht is wel mooi. Eindeloze vlaktes met af en toe een stop waar van zout wat kunstwerken zijn gemaakt.
De warmte is prima te doen vandaag. Ik heb de illusie dat we er misschien aan gewend zijn maar dat blijkt later vandaag toch echt een illusie. Aan de andere kant van het zoutmeer ligt Douz waar we tanken en water inslaan omdat we een stukje de woestijn in willen naar het café La Porte du Desert. Het café is een pleisterplaats voor motorrijders en 4×4 rijders.
Douz ligt aan de rand van de Sahara en is vrij toeristisch. Juni is off-season want alle quads die normaal gesproken verhuurd worden staan werkeloos aan de kant, net als de dromedarissen die rustig liggen te kijken.
Als we Douz uitrijden zien we de porte du Sahara, een festivalterrein met een poort waarbij iedereen een foto maakt. Wij dus ook.
De weg naar het café is goed te doen. Ook hier zijn sommige stukken bedekt met Saharazand maar daar slaan we ons manmoedig door heen. Coco refereert nog even aan iemand die op haar vraag op een NC-forum wat de beste banden voor een NC in het zand zijn en waar eventueel rekening mee te houden had toegebeten ‘the NC doesn’t touch sand’. Nou, dat kan dus prima,
Saharazand bestaat uit hele fijne korreltjes. Het loopt zo uit je hand als je het pakt en ergens doet het een beetje aan het zand in een zandloper denken. Best logisch dat dit bij de juiste wind tot enorme zandwolken kan leiden en ver meegedragen kan worden.
Aangekomen bij het café blijkt het gesloten te zijn. Dat is jammer, we drinken wat water onder het afdak en maken foto’s.
Voor het vervolg van de route zouden we weer via een weg door de woestijn naar de C104 rijden, de weg richting Matmata. Maar als we bij de splitsing staan blijkt die serieus onder het zand te liggen zover het oog kan zien. Volgens de kaart is het zo’n 25 kilometer maar dit durven we niet aan met deze motoren. Verder hebben we op een legerjeep na nog niemand gezien dus we besluiten de gok niet te wagen en rijden terug richting Douz. Dat is wel 90 kilometer omrijden maar dat is beter dan ploeteren door los zand of zelfs ergens te stranden. Kleinere stukken los zand lukt prima, maar dit is een beetje te voor een NC en Transalp of in ieder geval onze vaardigheden.
Omrijden betekent wel dat we het plan voor de dag moeten bijstellen. Het idee was om op een camping in de oase Ksar Ghilane te overnachten naar dat gaan we vandaag niet redden.
Vanuit Douz rijden we via de C104 naar Matmata. Het is ontzettend warm en de C104 is eigenlijk maar een saaie weg waar niks te zien is, vrij recht en wat heuvelachtig en golft door het lege landschap. Het water in de camelbag is lauw, maar gelukkig duikt er na een tijdje een soort cafeetje op. In de schaduw onder een boom bestellen we thee, wat koude blikjes fris en chips. Soms kun je blij zijn met een klein zakje chips.
Via Booking zoek ik een hotel in Matmata. Bij het binnenrijden van Matmata cirkelt er meteen weer een fixer op een scooter om ons heen en van alles voor ons wil regelen. Ik probeer hem af te poeieren maar hij blijft ons volgen tot de hoteldeur. Irritant. Het hotel is prima, de kamer is groot en we moeten aangeven hoe koud de airco mag. De afstandsbediening van de airco gaat daarna weer met de receptionist mee terug. In het zwembad zit water, maar er is ook een schoolklas aan het zwemmen. We laten het zwemmen even voor wat het is.
Ook hier zijn we de enige gasten in het hotel en restaurant. Waar we het aan te danken hebben weet ik niet, maar onze tafel wordt uit het restaurant gehaald en naast het zwembad gezet. Voor het diner krijgen we weer de keus tussen kip en kalfsschnitzel en als het eten op is wordt er nog een enorme tajine geserveerd. We zaten al vol maar eten voor het fatsoen maar een paar hapjes van de tajine.
Moe en voldaan vallen we in slaap, maar als de stroom even uitvalt en daarmee dus ook de airco moet ik mij weer aankleden om de receptionist te vragen de airco aan te zetten. Hopelijk valt de stroom niet weer uit want ook deze keer gaat de afstandsbediening mee naar de receptie.
Dinsdag 10 juni 2025
Matmata – Tataouine
Gereden: 271 km
Totaal: 3092 km
Het ontbijt staat om 06:30 uur klaar en om 07:00 rijden we weg. Ook hier weer een enorme eetzaal waar verder niemand is. Vandaag dan maar naar de oase Ksar Ghilane. In Matmata is geen tankstation maar iemand verkoopt benzine in lege wasmiddelflessen vanuit zijn garage. Het is nog rustig en we nemen de tijd om wat foto’s in het dorp te maken.
De C211 naar de oase is 75 kilometer lang en bestaat uit een vrijwel rechte weg richting het zuiden maar verveelt zeker niet. Het uitzicht is mooi en afwisselend en af en toe passeren we een kudde dromedarissen.
Als we uiteindelijk in Ksar Ghilane aankomen blijkt de op foto’s idyllisch uitziende oase volgedouwd te zijn met bungalows, hotels en quadverhuur. Er is vrijwel niks te zien en er zijn geen toeristen. In een koffiehuis drinken we een koffie en maken plannen voor de rest van de dag. Navraag leert dat de weg richting Chenini niet begaanbaar te zijn vanwege het vele zand op de weg en we moeten weer een stukje terug en kunnen vanaf daar de doorsteek maken.
We rijden een kilometer of 20 terug en slaan af. Deze weg is ook erg mooi en leidt door een steeds wisselend landschap met zand, bergen en weids uitzicht. Na wat drink- en fotopauzes bezoeken we Ksar Elfrech een van de mooiste en grootse opslagplaatsen in de regio.
Een Ksar is een soort verterkt Berbers dorp en bestaat uit een aantal gestapelde ghorfa’s (een soort huisjes) en diende als woonplaats en opslagplaats. Meestal in een vierkant met een marktplaats of plein in het midden en omringd door muren en gemaakt van leem en steen. Berbers zijn nomaden die rondtrekken en leven in grote tenten, maar gebruikten de ksar als een opslagplaats voor voorraden.
We lopen een tijdje rond, maken foto’s en drinken wat thee. We starten de motoren weer en rijden richting het bergdorp Chenini. Iets voor Chenini staat de moskee van de 7 slapers. Een mooi klein wit gebouwtje met een scheve minaret. We mogen binnen kijken en krijgen ene kleine rondleiding. Binnen is het gebouwtje deels christelijk en deels islamitisch en ligt deels in de rotsen. Volgens de legende zijn er lang geleden 6 christelijke jongens en een hond tijdens vervolgingen in de grot in slaap gevallen en na 400 jaar als 7 moslims wakker geworden. Buiten liggen een aantal lange graven waar reuzen begraven zouden zijn.
We wandelen nog naar een bron en bekijken de grotwoning. De warmte begint zijn tol te eisen en we rijden terug naar Tataouine om een hotel te zoeken. Als we een boodschapje in een supermarkt doen worden we aangesproken door een jong stel die vragen of ze een foto van hun bij onze motoren mogen. Prima, ga er maar bij staan en dan maken we een foto van je. Een langslopend jongetje ziet dat de foto’s gemaakt worden en wil ook met de motoren op de foto. Die heeft wat te vertellen thuis denk ik.
De namiddag blijven we bij het zwembad van het hotel zitten met een koude Orangina. Het restaurant van het hotel serveert allen kip of kalfsschnitzel en daar ben ik wel een beetje klaar mee. We pakken een taxi naar het centrum naar een restaurant met volgens Google goede reviews maar als we daar aankomen is het leeg. We kunnen kiezen tussen kip, kalfsschnitzel en vis. Doe dan maar vis…
Woensdag 11 juni 2025
Tataouine – Médenine
Gereden: 244 km
Totaal: 3336 km
We hebben de wekker vroeg gezet en rijden na het ontbijt al voor 07:00 uur weg bij het hotel. Net als elke dag tanken we eerst en zorgen dat we voldoende water mee hebben. Koud water in flessen verkopen ze op bijna elke straathoek van welk dorpje dan ook. Echt handig.
We maken het rondje richting het westen dat we gisteren wilden maken af en gaan eerst naar Douiret, een verlaten berberdorp op een berg. Ook hier is niemand en dat is fijn rondlopen en foto’s maken. De omgeving is indrukwekkend. Het lijkt of de bergen die we zien ooit onder water gestaan hebben, lastig uit te leggen wat ik bedoel maar ik denk dat als je de foto’s ziet het wel snapt. Ik ben geen geoloog maar dit ziet er wel mooi uit. Na een uurtje maken we het rondje verder af en rijden nog een keer via Chenini. Gewoon omdat de weg zo mooi was.
Om 09:15 rijden we Tataouine weer binnen en maken vanaf daar een rondje via een zuidelijke lus onder Tataouine om wat Ksars te bekijken. De eerste stop van de lijst is Ksar Ouled Soltane, ook weer een prachtig bouwwerk en voor de Star Wars liefhebbers misschien beter bekend als de woonplaats van de jonge Anakin Skywalker. Star Wars en dit deel van Tunesië lijken overal onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn.
In het koffiehuis naast de Ksar drinken we koffie. Er is geen terras dus we gaan binnen tussen de kaartende mannen zitten. We zien nooit vrouwen in een koffiehuis, maar het is nergens een probleem geweest dat Coco binnenkomt of op het terras zit.
Op de route komen we nog twee keer een ksar tegen die niet op de lijst stonden maar zeker de moeite van het bekijken waard zijn, namelijk Aouadid en Dagharda. De laatste is ligt in het centrum van het stadje en is na al die jaren nog steeds gedeeltelijk in gebruik.
Als we voor de derde keer vandaag door Tataouine rijden is het bijna lunchtijd. Bij een bakker kopen we koud water, wat Corne de Gazelle en andere banketachtige dingetjes die gemeen hebben mierzoet te zijn, gevuld met nootjes en druipend van de honing. Lekker maar ontzettend machtig en vult goed maar zeker niet geschikt om elke dag als lunch te eten.
Via de R207 rijden we slingerend door de bergen naar het noorden, langzaam richting Ksar Hallouf, de laatste ksar die wij willen bekijken. Helaas is dit ook een van de bekendere ksars en dat maakt dat de twee hotels die enigszins in de buurt liggen redelijk aan de prijs zijn.
De ksar is niet echt bijzonder maar blijkbaar wel geliefd voor excursies. Als we een blikje fris drinken schieten 2 4×4’s het terrein op en stappen er wat bezoekers in te korte kleding uit die na een kort bezoek aan de souvenirwinkel en een klein rondje lopen weer de 4×4’s in springen en wegrijden op weg naar het volgende excursiepunt. En dit in de tijd dat ik een blikje cola drink. Bizar, niet echt mijn idee van vakantie.
Richting Médenine wordt het land vlakker. Het is ondertussen bijna 15:00 uur en het is wle goed geweest voor vandaag. Via Booking vind ik geen hotel, maar met wat zoek- en vraagwerk vinden we hotel El Ksour een prima hotel midden in het centrum waar de motoren in de kelder kunnen staan.
We zijn nu ruim twee weken onderweg en de motorkleding is niet echt fris meer. Ik spoel mijn motorpak zo goed en kwaad als het gaat uit in de douche en hang het op het balkon te drogen. De zon schijnt volop dus drogen zal niet het punt zijn.
Na zelf ook opgefrist te zijn lopen we het centrum in en een rondje door de medina voor we op een terras gaan zitten met uitzicht op een rotonde en kijken op ons gemak hoe het verkeer zich daardoor heen perst. Het leuke van rotondes in Tunesië is dat er op vrijwel elke rotonde iets gebouwd is. Dat kan een kunstwerk zijn, of bijvoorbeeld een beeld van een dier. Geen rotonde is hetzelfde. Opvallend dat hier aardig wat bedelende Afrikaanse kinderen lopen. Dat hebben we naast Tunis nog niet verder gezien.