Donderdag 12 juni 2025
Médenine – Zarzis
Gereden: 142 km
Totaal: 3478 km
Gisteravond heb ik de route bekeken en wat er nog op het programma staat en we zijn tot de conclusie gekomen dat de reis redelijk voortvarend gaat. Een ferry eerder van Tunis is geen optie, dus we kunnen rustig aan doen. We rijden richting de oostkust en zijn tot nu toe zijn we elke dag verkast, dus misschien is twee dagen aan het strand wel een aardig idee. Ik vind in dit deel van het land alleen all-inclusive hotels en Zita Beach Resort lijkt wel een aardige optie. Eerlijk gezegd ben ik nog nooit ergens all-inclusive geweest dus ik heb geen idee wat mij te wachten staat.
We hebben alle tijd en rijden met een ruime omweg via de RN1 naar Ben Guardane. Zeker 40 kilometer lang zien we zowel aan de linker- als de rechterkant van de weg alleen maar olijfbomen staan zo ver het oog reikt. Hier moeten zo ontzettend veel bomen staan en ik vraag mij opeens af hoe ze dit ooit gaan oogsten. Die olijven zijn natuurlijk allemaal binnen dezelfde korte periode rijp. Als ik Tripoli op de borden zie staan besef ik mij dat we best ver van huis af zijn. Dat is natuurlijk de hele vakantie al zo maar dit was even een eye-opener. In Ben Guardane stoppen we voor een koffie en een gebakje. De ober wil ook graag een foto van hemzelf op de motor, prima ga maar zitten en dan maak ik een foto van je.
Vlak voor de Libische grens slaan we af naar het noorden en rijden langs de kust richting Zarzis. Een van de dingen die ik hier nog wil zien is het ‘cimitière des inconnus’, een begraafplaats voor onbekende mensen. Het is een begraafplaats waar onbekend gebleven migranten begraven liggen die verdronken zijn in een poging de sprong naar Europa te wagen via zee. De begraafplaats is opgericht door vrijwilligers uit Zarzis.
De weg er heen is zanderig en leidt over een vuilnisbelt. Als we uiteindelijk bij de begraafplaats aankomen blijkt die letterlijk aan de rand van de vuilnisbelt met stinkend afval te liggen. Onbekend gebleven mensen, waarvan de familie geen idee heeft wat er met ze gebeurd is. Een erg treurige aanblik en wat je ook van migratie vindt, dit verdient niemand. We volgen het zandpad terug en rijden verder. Omdat het nog te vroeg is om naar het hotel te gaan drinken we nog op ons gemak koffie.
Uiteindelijk zijn we om 13:00 uur bij het hotel, checken in en krijgen een polsbandje om. De kamer is nog niet klaar en de mevrouw achter de balie verwijst ons naar het restaurant waar we kunnen eten en wachten tot de kamer klaar is. De eerste kennismaking met all-inclusive is bijzonder: ik loop in een bezweet shirt en smerig motorpak tussen de halfnaakte Russen langs het buffet. Niet echt mijn wereld, maar het koude biertje bij het eten smaakt fantastisch na een paar dagen woestijn. De rest van de dag bestaat uit veel zwemmen, lezen, schrijven en chillen.
Vrijdag 13 juni 2025
Zarzis
Gereden: 30 km
Totaal: 3508 km
De twee nachten geven de tijd om kleding te wassen, de motoren te controleren en de route te bekijken voor het laatste stuk door Tunesië. Als ik mijn bagage herschik vind ik onderin nog een zakje winegums van thuis die ondertussen verworden zijn tot een groot blok kleverige versuikerde winegum. Die kan zo de vuilnisbak in. ’s Ochtends slaat de reiskriebel al toe. Leuk al dat eten en zwemmen, maar ik wil dingen zien. Een resort is niks voor mij. Ik pak de motor en rijd een rondje door Zarzis op zoek naar een kapper om mijn baard even bij te werken.
Samen rijden we samen Zarzis nog even in om in de haven te kijken en over de markt te lopen. Er staat een tiental kramen met een enorme bulk aan tweedehands kleding uit Europa. Wat wij in de kledingbakken gooien wordt hier per kuub aangeleverd en uitgezocht. Ik begin mij te ergeren aan de Russen nergens rekening mee houden en die het hotelpersoneel zo ongeveer als slaaf behandelen en sla mij manmoedig door de middag heen aan het zwembad en aan zee met een koud drankje en probeer zoveel mogelijk de Russische gasten te vermijden. Gelukkig gaan we morgen verder.
Zaterdag 14 juni 2025
Zarzis – Toujane
Gereden: 223 km
Totaal: 3731 km
Om kwart voor acht schrik ik wakker. Zo laat zijn we nog niet eerder opgestaan, gelukkig hebben we alle tijd. Voor de laatste keer schuiven we aan bij het buffet en dan laten we klein Kalinigrad achter ons. Terwijl ik een stuk brood afsnijd wordt dit weggepakt, ik vloek binnensmonds en ben blij dat we zo verder kunnen. In Tunesië wordt goede olijfolie gemaakt en we rijden in Zarzis eerst langs de Chamlali olijfoliefabriek, perserij of hoe dat ook maar heet. Volgens de kenners één van de betere merken en na uitleg van de dames in het winkeltje kiezen we een paar flessen en blikken uit om mee te nemen.
Via de brug rijden we naar Djerba, een eiland vlak voor de kust. Het eiland is dé toeristische hot spot maar er zijn een aantal dingen die we willen zien. De eerste stop is bij het Djerba experience met een museum, een opluchtmuseum en een krodillenfarm. Die laatste bezoeken we eerst en het aantal krokodillen is indrukwekkend. Hoeveel van die beesten wil je fokken en wat doe je er in vredesnaam mee?
Bij de uitgang mag je een baby krokodil vasthouden om er mee op de foto te gaan. Gezien de eerdere ervaring in de Sahara Zoo met dierenleed passen we maar voor deze uitnodiging. Het Djerba museum is erg interessant en geeft een beeld van de berbercultuur. In het openluchtmuseum staat albino dromedaris die door middel van een touwsysteem het water uit de waterput haalt.
De El Grihba synagoge die hierna op de to-visit lijst staat is de oudste synagoge van Afrika en een van de oudste ter wereld. Het is gebouwd in 586 v Christus door een groep gevluchte joden uit Jeruzalem en wordt zwaar bewaakt vanwege eerdere aanslagen.
Het is opmerkelijk rustig op de parkeerplaats en als we de motoren geparkeerd hebben en de helmen vastgezet lopen we naar de synagoge als een van de bewakers ons er op wijst dat de synagoge niet bezocht kan worden omdat het zaterdag is. Best logisch maar ik had er even niet bij nagedacht. Daarom rijden we maar verder om het eiland te bekijken. In mijn ooghoek zie ik een fanshop van de plaatselijke voetbalclub waar ik een sjaal voor de verzameling van junior haal.
We stoppen her en der nog voor foto’s en om het landschap in ons op te nemen en lunchen fantastisch met vis in een klein familierestaurant. Verse vis en garnalen van de barbecue met salade en soep. We sluiten de lunch af met muntthee en rijden naar de ferry die natuurlijk net weg vaart als wij aankomen. Gelukkig volgt de volgende snel en in Jorf rijden we het vaste land weer op. Tot Tounine bestaat de route uit een 30 kilometer lange rechte weg, maar na Tounine slaan we af de bergen in en slingeren door de bergen over fantastisch asfalt naar Toujane waar we in een guesthouse bij een familie slapen.
Het guesthouse is een berberwoning waar een familie met meerdere generaties in woont. De kamer grenst aan een dakterras met super uitzicht. ’s Avonds eten we couscous en drinken daarna een soort espresso thee met de familie op de veranda. We hebben leuke gesprekken over het leven hier en het leven bij ons en de oudste man kan niet geloven dat we al meer dan 3000 kilometer gereden hebben zonder olie te verversen. De dag ervoor heeft Israël een aanval op Iran uitgevoerd en dat is hier het gesprek van de dag. Overal waar we komen staat de tv aan met beelden. Over dit onderwerp houden we ons op de vlakte en blijven bij algemeenheden als dat oorlog nooit een oplossing is. Na een lange dag val ik als een blok in slaap.